نخواب ای برگ تبدار شقایق بدان عاشق همیشه ارغوانیست

همین حالا کنار بستری سرددلی در ارزوی مهر بانیست

نخواب ای بوته ناز گل سرخ تمام شاخه ها از غم خمیدند

نخواب ای یادگار شهر رویام  که اشکم گونه ها را سرخ تر کرد

نخواب ای آشنا با خلوت شب .دلم در ارزویت تنگ تنگ است

نمی دانی وقتی بیای بلور اشکهام چه زیباست

هر چه گشتم فاطمه انجانبود

یا علی قبر پرستو یت کجاست

ان گل صد برگ خوشبویت  کجاست

هر چه باشد من ننگ پرورده ام

دل به عشق فاطمه خوش کر ده ام

حج من بی فا طمه بی حاصل است

فاطمه حلال صدها مشکل است

من طواف سنگ کردم دل کجاست

راه پیمودم بسی.منزل کجاست

کعبه بی فاطمه مشتی گل است

قبر زهرا کعبه  اهل دل است

برای تنها ستاره قلبم می نویسم  .می نویسم

که بعد تو با دنیای که از تو برایم باقی می ماند

زندگی میکنم کاش بدانی که برایم عزیزی

نمی دونم صبح که میشه پروانه ها از من برات چیزی می کن یانه

ولی من صبحی  رو که سپید ه اش با عطر وجودت که در وجودم جای داره

با نگاه نازت که در قلبم وجود دارد آغاز میکنم

کاش که هیچوقت نمی دیدمت نه اینکه بگی پشیمونم

نه بخاطر این که هر شروعی  یه پایانی داره

ولی من هیچوقت نمی خوام پایانی داشته باشه

زندگی رو دوستدارم به شرط اینکه تو باشی

بهار رو برای این که عطر تو رو داشته باشه

 گرما رو برای این که گرمای وجودت گرمای برای قلب خسته ام باشد

                                          تقدیم به تو به صاحب خانه قلب خسته ام.k

یکی صحرا یکی دریا یکی بیگانه می میرد

یکی لیلی یکی مجنون یکی دیوانه می میرد

ولی عاشق مثل شمع همچو پروانه می میرد

عاشقم است ولی نیست خدا می داند

عاشق چشم تو هستیم زما بی خبری

خوش بحا لتکه هنوز از همه جا بی خبری

باز هم شب ما ندومن ودیوانگی ام واین عطش خانگی ام

باز هم یاد تو ماندو من و بیگا نگی ام

                           تقدیم به مهربانم:k

                                             ماهاست برفتی و من آن عاشق با لنده هنوز

می نویسم گرچه میدانم که نوشتنم زره ای از انچه که هستی را بیان نمی کند

پس ای مهربانم برای اینکه بتوانم تورا انگونه که هستی بر لوحه قلبم به تصویر

 بکشانم باید بشنا سمت تنها نگار اسمانیم روی زمینی می دانم که می دانی ولی

چگونه اش را نمیدانم کاش دریا با انهمه عظمتش تو را وصف می کردوگلها با انهمه

 زیبائیشان تو را به تصویر می کشیدن ولی اینها همه ای کاشی بیش نیست

می دانم دلت گرفته  دلت از اینهمه نامردی که ناجوانمردانه در حقت می شود

گرفته ولی انگار روزگارت را با همین چیزهای که درگیرش هستی رقم زدن کاش

 تغییر می کرد همه انچیزهای که سبب افسردگیت می شود مید ونی گاهی وقتها

 می شود که دلم م خواهدمثل تو باشم اره مثل تو  این و نمی گم که از من رنجور

 شوی یا که بر من بخندی این را می گویم چون استقامتی که تو داری من ندارم

و زیبائیت مرا بیاد زیبای گلها می اورد با دیدنت دردهایم را فراموش می گنم زیرا که

دردهایم در مقابل دردهایت ناچیز است خدا کند که روی خوش زندگی را هم ببینی

دوستتدارم زیرا که وجودم از ان توست وجودی که به خواست خداوندبران جان

بخشیدی کاش همیشه بهاری باشی بهاری بودنت مرا به یاد بهاری که خزان نداشته

 باشد شاد می سازداز تو گفتم دلم گرفت زیرا که تو خود سردار غمی که نا خواسته

 به خانه دلت راه پیدا کردشاید تا به حال در بیشگاه یگانه عا لم شکایت کرده ای که

 چرا روزگارت چنین وچنان است شاید هم نکردی وفقط از او خواستی تو را از

روزگاری که ان را برایت زندگی نام دادن برهی تنها کسی که دردهای نهفته ات را

 می داند یگانه بی همتاست پس از او می خواهم که یاریت کندزندگی را برای

 زندگی را برای تلاشش برای صبح زیبایش

فصلها را برای زیبای ورنگا رنگ بودنش

تنهای را برای لذت عبادتش وبرای سکوتش

تو را برای اینکه مادری رفیق تنهای وبی کسیم وشاید بخاطر اشکهایت دوست دارم

                                        تقدیم به اشکهای :  مادر                   

یکی بود یکی نبود

توی این قصه ی ما یک پسر بود که هیچ چیز توی دنیا

نداشت اما همیشه راضی و خندان بود.

 یک روز که تمام فرشته ها نزد خداجمع شده بودند یکی از فرشته ها از خدا پرسید:

خدایا این پسر چراهمیشه شاد و راضی ؟

خدا از فرشته ها خواست که هرکدام از آنهادلیلش را میدانند جواب بدهند.

اما کسی جواب نداد ولی جبرییل جواب را می دانست و گفت:

 خدایا شما به انسانهاچیزی دادید که به ما ندادید و آن

قسمتی از وجود خود شما یعنی عشق است.

 جبرییل ادامه داد: آری این پسر عاشق است اما معشوقه ی اون که دختری زیباست به او اهمیت نمی دهدوخود خواه است.

فردای آن روز شیطان به سراغ دختر رفت آن را طلسم  و به شاخه گلی سرخ تبدیل کرد وآن را در بیابان گذاشت

گل سرخ ضعیف است بدون آب میمیرد .

پسر عاشق از این که معشوقه ی خود را ندیده بود ناراحت بود و نگران تا این که با پرس و جو به بیابان و گل سرخ رسید.

گل سرخ داشت از بی آبی میمرد پسر هر چه گشت آبی پیدا نکرد

پس فکری کرد تا دختر را نجات دهد.

او بزرگترین خار گل را که همان کینه وخودخواهی بود ازساقه ی گل جدا کرد و آن را در قلبش فرو کرد ،خون از قلبش جاری شد و به ریشه های گل رسیدو طلسم باطل شد

و گل تبدیل به دخترک، اما دختر باز هم بی توجه از کنار پسر گذشت اما پسر در لحضه ای

 که جان میداد خوشحال بود، چون معشوقه ی خود را نجات داده بودو

با همان خوشحالی جان داد.

معناي زنده بودن من  با تو بودن است
                                              نزديك, دور
                                                               سير,گرسنه
                                                                                   رها,اسير
                                                                                                         دلتنگ,شاد
  ان لحظه كه بي تو سرايد  مرا مباد
                                             مفهوم مرگ من
                                                       در راه سرافرازي تو
                                                                             مفهوم زندگي است 

  معناي عشق نيز 
                  در سرنوشت من
                                    باتو,هميشه باتو                     

                                                                  براي تو,زيستن

سرشت دستی نوشت                                                                           

                                        آرامگاه عشق                       

روزم را با نامت اغاز کردم و خواهان یاریت میباشم

نمی دانم چرا وچگونه اینچنین شدکاش می شد تمام زندگیم انچیزی که خواهانش

 بودی باشم زند گی نامردی زیادی دارد کاش من هم به ان نمی پیوستم

بار خدایا تو بزرگی ورحیم ومن جاهلی بیش نیستم

کاش در ملکت مرا با همه ناچیزیم تنها نمی گذاشتی

نه .نه اینکه میگویم تنهایم گذاشتی مرا ببخشید

زیرا تو رحیم تر از انی که مرا در جاهلیتم تنها گذاری

یگانه هستی کاش می شد مرا در سرابه ای از امید قرار دهی

تا بتوانم دوباره به جای که متععلقش بودم برگردم

به جای که خواهانش بودی وهستی

ای کاش وسعت دردهایشان انقدر نبودتا غم را به بالینشان دعوت نمی کردند

اما افسوس که بهار با ان همه زیباییش خزانی وسیع در پی داشت

کاش با تو بودن راهمچو بهار اغاز می کردم ووسعتش را تا اقیا نوس ادامه می دادیم

واستقامتش راهمچو دماوند بنا می کردیم

ای کاش که ای کاشها نبود

           تقدیم به تو که خزان را به من عرضه کردی:م

روزگار را نمی دانم چه بگویم که هر روزش ساز تازه ای را به صدا در می اورد

روزگار زیباست اگر تو در کنارم باشی واهنگش دلنشین اگر تو بنوازی

در اسمانی صاف که ستارهایش شب را چراغانی می کنند

تو رادردل  آن زیباو زیبا تر می بینم گوی که در کنارم هستی

کاش بهارم با تو خزانی نداشت.کاش

                                             تقدیم به تو که با تمام وجودم دوستت می دارم

                                           الا روح نمازم  کی می آیی

                                                                                                از سرمه