شاید ازنگاهت بودکه عشق را یافتم دوست داشتن

را ازتواموختم وبرای اینکه تورا یافتم خوشحالم میدونی

هر روزکه از خواب برمی خیزم دوستدارم که چشم بر

چشمانت بدوزمتا که شاید کمی از مهربانیت درمن اثر

کندومن هم کسی چون تو شوم میدونم وقتی اینحرفها

رو که میگم برمن وفکر م می خندی ولی نوشتهایم

حرفهای بود که از اعماق وجودم سرچشمه می گرفت

ومن هم آنراتقدیمش کردم به تو به بهترینم

                                                              مادر

                                    باتو بودن را برای زندگی کردن

                     شاد بودن را برای با تو بودن دوستدارم

 که الان تو کنارم بودی راستشو بخوای اعصابم هم خورده

نمیدونم چی وبرای کی بنویسم کاش باهم بودنمان تکرار می شد

زندگی را به یاد باهم بودنمان گل باران می کنم

وبرسر راهش گلهای پونه را ورق میزنم

زیرا که دراینصورت مژده امدنت را به من می دهند

کسی که در انتظارت می ماند 

                                                                             تنهای تنها مینا

وبرای شاد بودنم عشق را به منزله دوستیمان استحکام دهد

برای با هم بودنمان دلیلی جز عشق ندیدم

وبرای رفتنت دلیلی جز بی وفای رانیافتم

کاش خزان زندگی تو را با همه خوبیت ازمن دور نمی ساخت

ومرا تنها دریاد چیزهای از دست رفته زندگی قرار نمیداد

تو را با همه خوبیها وبدیها یت در قلبم زنده میسازم 

زیرا تو تنها مهربانم بودی تنهای تنها

                                      تقدیم به توکه نشناختمت

زمانه گر خزان شود توی بهار زندگی

به پاکی دلت قسم که دل زتونمی کنم

که تکیه گاه من توی دراین حصار زندگی

                       نگاهم به اسمانبا چشمانی در انتظار

                          انتظاری که برای حضور توست 

                          به راه می ماند شاید که بیائی

اری تو بهترینی زیرا که تنها یار اسمانیم هستی

که بامن سخن می گویی  تنها کسی که دردهایم را میداند

 توای به پاس همه مهر بانیت نمی دانم چه بگویم

بگویم که دوستت میدارم که خود بهتر میدانی

بگویم در نبودت برایم شب وروز معنا ندارد

که بر این هم واقفی نمیدانم تو را چه بخوانم نمیدانم

ولی برایت ارزوی جز موفقییت وسر بلندی ندارم

واگر چه از من دوری ولی همیشه در قلبم جاداری

دوستتدارم تا بیکرانها پس برای قلب خسته ام بمان

            درغروبی زیبا بر بال پرستوهای عاشق

                    نوشتم که هر چند مرا برانی دوستتمی دارم

                                          تقدیم به تو که عشق پاکم را ارج ننهادی

قلبم را برای حضور تازه ای اراستم 

تا که شاید قلب سنگت مرحمی بر دردهایم باشد

افسرده وپریشان به دردهای پیرامونش می نگرد

دردهای با قفلهای زنگار بسته

سنگینی اندوهش را بر شانه های خود حس میکند

درزندان او دری گشوده نمیشود

دردی درمان نمی شودولبخندی بر لبی نمی شکند

که از من رنجیده ای. ناراحتی که چرا به سراغت نمی ایم

ولی نازنینم تو خود می دانی که من هم جز تو کسی را ندارم

پس اینهمه رنجش برای چیست

نمیدانی وقتی که نیستی چقدر دلم گرفته انقدر که دیگر

دوست ندارم در این سرای فانی باقی بمانم

کاش بهارم را با تو اغاز می کردم وفصلها را با وجودت به پایان می رساندم

نمی دانم که چرا باید در نوشتهایم همش باید ای کاش بگویم شاید تو بدانی

اری تو می دانی که چرا می گویم اگر تو بودی دیگر چه می شد

باز هم بهار امد اما تو نیامدی فصلها از پی هم میروند ولی تو نمی ایی

ومن همچنان در انتظارت می مانم کاش زود بیای

بیای و بدانی که انتظارت چقدر مرا از پای دار اورد

کسی که روز اش را با نامت وشب را با یادت به اتمام میرساند

                                                                                    تنهای تنها .م .م

بهار دلها زیبای فصلها سال نو می باشد پس

سال نو را تبریک می گویم و امیدوارم سال خوب همراه

با موفقییت براتان باشد

                                            یا علی