پروانه تا شمع یک بال وپر زدن بیشتر فاصله نداشت که

                                     تلفن شمع زنگ زد وصدای نازکی درگوش شمع پیچید

شمع از صحبت کردن فارغ شد

                             نه از شمعه اش خبری بود نه از پروانه

        اگه یه روزی رفتی وبرنگشتی

                                             بهت قول نمی دم که منتظرت بمونم

        اما از تومیخوام وقتی اومدی

                                           یه شاخه گل روی قبرم بزاری

سکوت را می پذیرم

                           اگر بدانم که با تو سخن خواهم گفت

تیره بختی رامی پذیرم

                       اگر بدانم روزی چشمانم تو را خواهد سرود

مرگ رامی پذیرم

                اگر بدانم روزی توهم خواهی فهمید که دوستت دارم

هر جا که پا میزارم تو رو اونجا میبینم

یادم چشمای تو پر رنج وغصه بود

قصه غربت تو بعد صد تا غصه بود

یادتو هر جا که هستم با منه

داره عمر من و اتیش میزنه

                                 یادتو هر جا که هستم با منه داره عمر منو اتیش میزنه

اتشی بود دراین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

جانم از اتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که زبس اتش اشکم دل شمع

دوش برمن زسر مهر چو پروانه بسوخت

دوش برمن زسر مهر چو پروانه بسوخت

وسحر گاهان با شمیمه بوی خوش تو از خواب برمی خواستم کاش بودنم انقدر زیبا 

 بودکه در کنارت تا ابد جای می گرفتم وجایگاهی برای قلب خواسته ام در قلب

پاکت انقدر به یاد بهاری بودنت گریستم تا بهار عمرم به پایان رسید

                                                                                تقدیم به مهربانم :k

فصلها پس از دیگری می ایندو تونمی ایی

                                           زندگی برقلبم اتش می زندتو نمی بینی

                                           اشک از چشمم جاری می شود تونمی بینی

    وعشق در وجودم جریان داردتو نمیدانی

پس کی میای ومیدونی ومی بینی خدا میداند

                                             تقدیم به  تک ستاره قلبم:k

              ولی نیافتم باخود اندیشیدم که چه چیزی برای حضورت زیباست

                       وگل را زیباترین چیز جهان دیدم وان را تقدیم به تو کردم          تقدیم به قلبم :k

                  ابر بارنده به دریا گفت :گر من نبارم تو کجا دریای

              دردلش خنده کنان گفت دریا:ابر بارنده تو خود از مائی

نوبت خاموشی من سهل واسان میرسد

                                  زدل مهر توای مه رفتنی نیست

                                  غم عشقت به هر کس گفتنی نیست 

                                    ولی کن داغ این مهر ومحبت

                                     میان مردما ن بنهفتنی نیست